Ο όρος distance learning σημαίνει «από απόσταση» / μάθηση εξ αποστάσεως. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν τη μάθηση εξ αποστάσεως λόγω της δυνατότητας που δίνει στους φοιτητές να ακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών που έχουν επιλέξει χωρίς να παρευρίσκονται στο πανεπιστήμιο. Αυτό γίνεται μέσω του συνδυασμού αυτομελέτης (έντυπο υλικό) και τεχνικών διδασκαλίας με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (Διαδίκτυο, videoconferencing, υπολογιστές, δορυφορικές εκπομπές, δισκετών, CD Rom και άλλα). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος distance learning, αλλά κάθε πανεπιστήμιο ακολουθεί ένα δικό του τρόπο συνδυασμού των παραπάνω μέσων. Στην Ελλάδα, πολλά μεταπτυχιακά προγράμματα που πραγματοποιούνται με τη μέθοδο distance learning διοργανώνουν tutorials, σεμινάρια, εξετάσεις με την παρουσία των ξένων ακαδημαϊκών και έτσι θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει αρκετά με την κλασική παρακολούθηση. Άλλα προγράμματα έχουν 40% φυσική παρουσία σε αίθουσα και 60% εξ αποστάσεως, άλλα είναι στο 20%-80% κ.λπ. ανάλογα με το πρόγραμμα και το πανεπιστήμιο. Οι συνεργασίες λοιπόν διαφέρουν και θα πρέπει ο ενδιαφερόμενος να ελέγξει τη μορφή διδασκαλίας, αν υπάρχουν tutorial sessions, ποιοι είναι οι υπεύθυνοι του προγράμματος στην Ελλάδα και ποια στήριξη θα έχουν αν χρειαστούν. Το πρώτο πανεπιστήμιο που οργάνωσε προγράμματα σπουδών εξ αποστάσεως (μαζικά) ήταν το Open University της Μεγάλης Βρετανίας το 1969. Σημαντικό είναι σε τέτοιου είδους προγράμματα να ελεγχθούν και οι σχετικοί οργανισμοί πιστοποίησης (Accreditation).
Τα πτυχία είναι παρόμοια με αυτά που δίδονται από το πανεπιστήμιο σε φοιτητές full-time και δεν έχουν καμία διαφορά. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, σχεδόν 66.000 αιτήσεις πραγματοποιήθηκαν το 2003 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, που δείχνει ότι τα περιθώρια για ανάπτυξη της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στη χώρα μας είναι τεράστια. Σε ένα πρόσφατο poll που πραγματοποιήθηκε στην ιστοσελίδα www.studysmart.gr το 2007, 82% ανέφεραν ότι τους ενδιέφερε να σπουδάσουν με τη μέθοδο Distance Learning. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η ελληνική αγορά έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον ξένων πανεπιστημίων. Σήμερα η πρόσβαση στη γνώση και στην πληροφόρηση σχεδόν δεν έχει περιορισμούς και είναι προσεγγίσιμη σε όποιον το επιθυμεί. Η συνεχής εξέλιξη επιβάλλει σε όποιον θέλει να είναι μέσα στα πράγματα να συμβαδίζει με τις συνεχείς αλλαγές. Όμως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τους περισσότερους ακαδημαϊκούς στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, το distance learning δεν πρόκειται – και δεν μπορεί - να αντικαταστήσει την φυσική παρουσία και επαφή μαθητή – καθηγητή 100%. Μπορεί όμως να υποστηρίξει προγράμματα σπουδών με πολλούς τρόπους. Ο φοιτητής του μέλλοντος (από το 2010;) θα ταξιδεύει περισσότερο (μέσω των προγραμμάτων ανταλλαγής φοιτητών – ECTS, δες γλωσσάριο), θα γνωρίζει περισσότερες ξένες γλώσσες, θα συνδέεται δορυφορικά στο διαδίκτυο, θα συμμετέχει σε ομαδικά projects, θα αποθηκεύει τις εργασίες και τις σκέψεις του σε flash discs, θα αναγνωρίζεται επαγγελματικά μέσα στα σύνορα της ΕΕ (και όχι μόνο) και θα μπορεί να ακολουθεί τις εξελίξεις και τις αλλαγές. Τι προϋποθέτουν τα παραπάνω; Ξένες γλώσσες (τουλάχιστον Αγγλικά), γνώσεις πληροφορικής, καλή επικοινωνία, ομαδικότητα, project management, κατανόηση της εικονικής πραγματικότητας μέσω του internet εκτός από τον κλάδο σπουδών που έχει επιλέξει.
